Dag Engel,

Je bent een prachtig mens en ik hou van je precies zoals je bent.

Ik ben onder de indruk hoe je telkens weer mogelijkheden zoekt om goed met anderen samen te werken. Om samen mooie dingen te bereiken waar je trots op kunt zijn.

Maar soms blijven onzichtbare deuren voor je gesloten.

Dan bespreken mensen jouw zaken buiten je om.
Of ze gooien je uit een management traject.
Of ze geven je de schuld van iets wat zij hebben nagelaten.

Want weet je wat het is?

Het is niet dat je niet goed genoeg bent.
Het is ook niet dat je het verkeerd hebt aangepakt bij de ander.
Of dat je iets niet duidelijk genoeg hebt gemaakt.

Want als de deur ondanks al je pogingen gesloten blijft is er wat anders aan de hand.

Omdat jij, zoals je bent, hen achter die gesloten deur niet het gevoel geeft wat ze graag willen hebben.

Misschien omdat je liever open en eerlijk bent dan dat je gaat slijmen.
Misschien omdat je je liever sterker opstelt dan afhankelijk en onderdanig.
Wat het ook is.
Je kunt er eigenlijk niet zo veel aan doen.
Want ik denk niet dat het handig is om je eigen licht en lach te doven om een ander minder ongemakkelijk te laten voelen. (want dat blijven ze toch).
En daarom m’n liefdevolle berichtje:

Lieverd, je mag vanaf nu best stoppen met bonken op de deur als de ander niet opendoet.

Echt, je mag doorgaan.

Een ander (met name als het een compleet overwegend een destructor archetype is en jij een creator of vice versa zal voor jou niet opendoen. En wel voor die ander. Ook al is die ander niet zo eerlijk, open, braaf, goed, vrolijk, professioneel of succesvol als jij.

Weet je wat de reden is dat je toch wilt blijven proberen?

Ergens hoop je dat het iets is dat jij kunt fixen vanuit jouw kant.
Maar soms is dat niet zo.
En om dat te durven is zo pijnlijk en eenzaam dat je er liever omheen loopt en nog een keer probeert. Morgen een nieuwe dag.

Als je nu stopt en verder gaat weet je wat er dan komt?

Je zou zeggen een diepe donkere crisis.
En ja het zal even of (in de wat ergere gevallen) wat langer pijn doen.

Maar na die golf van verdriet komt er iets wat je nu alvast moet weten.

Een enorm inzicht.

Maar ja daar koop je niet veel voor. Maar je zult zien waarom dit je zo ‘n zeer doet. En waarom de ander je niet kan zien (hint, hun eigen pijn). En ze hebben een beter gevoel bij een ander dan bij jou.
En dat is natuurlijk niet eerlijk. En ook niet professioneel.
Soms zelfs een beetje vals en verknipt.
Maar het is soms wel de dagelijkse praktijk.
-en nu lijkt het wel alsof het in de lucht hangt-
Waar je niets aan kunt doen.
Behalve de pijn voelen.

En een geschenk.

Want achter de pijn is nog iets verborgen. Als je durft de pijn te voelen dan komt er liefde. Heel apart. Maar echt waar.
En je zult merken dat die liefde opeens te voorschijn komt.
Uit een andere hoek.
Van andere mensen.
Waar jij, als je eerlijk bent, een veel fijner gevoel van ‘thuiskomen’ hebt dan dat je nu nog kunt voorstellen.

Adinda, een coaching klant van me, heeft die pijn, inzicht en het geschenk net ondervonden. Zij wilde niet meer gepest worden bij haar oude bedrijf, gesprekken hielpen geen zier, maakten alles alleen maar erger, nu is ze weg daar en werkt nu voor een (letterlijk!) prins en wordt op handen gedragen!!!

Maar Katy, een andere coaching klant van me, wil niet opgeven en blijft doorbeuken op die promotie. Omdat solliciteren ook weer zo’n gedoe is.

Dus wat ik je wilde laten weten:

t maakt mij niet uit of je gaat solliciteren naar ‘groenere weiden’ of liever blijft waar je zit maar…

stop met bonken!

Echt je mag door.

En ik wil je graag helpen, als je even vast zit.
Want je komt er wel.
Als je doorgaat.

Niet als je blijft hangen in dat wat niet kan of wil lukken (omdat de ander niet wil).

Warme groeten en tot snel weer,

Ellen Soentken
http://ellensoentken.nl

Creator van het 7 Ondeugden model
The7vices.com